Lieve papa,
Het is vandaag 5 maanden en 7 dagen geleden dat je bent gestorven. Ik tel nog iedere dag. En iedere dag nog het nog net zo zeer als 5 maanden en 7 dagen geleden. Natuurlijk, de knop gaat om en ik kan normaal functioneren maar het blijft zo'n pijn doen. Wordt dat ooit minder?
Mijn omgeving zal niet veel aan me merken. Het heeft ook geen zin om er over te blijven praten, want wat kan ik nog zeggen? Maar het verdriet beukt er nog steeds stevig in en overvalt me soms op de vreemdste momenten.
Mijn "vader" was je natuurlijk allang niet meer. Die man die altijd wilde dat ik nog even belde als ik 's-avonds naar huis ging, hoe oud ik ook was. Die man die in een jongen veranderde als hij bij een reunie met zijn vroegere diensmaatjes was. Die man die uiteindelijk best in de gaten had dat er iets niet goed ging en dat doodeng vond. Die man was allang verdwenen door die klote-ziekte.
Er zijn zoveel herinneringen voorbij gekomen. Dingen waar ik nooit meer aan gedacht zou hebben. En heus niet alleen de leuke dingen. Maar je was zo'n aandoenlijk baasje in de laatste periode van je leven dat de fijne herinneringen makkelijker op te halen zijn.
Ik weet dat de familie er meer vrede mee heeft want je was al een hele tijd ziek. Het breken van je heup heeft alles alleen maar versneld. Het kwam dus niet zozeer onverwacht; we hadden immers de dag voordat je stierf nog een gesprek gehad met de arts van het verpleeghuis die al verteld had dat het niet meer lang zou duren. Maar zo snel pap, ik was er nog niet klaar voor. Voor zover je daar klaar voor kunt zijn dan.
Ik mis je, pap.
